In beweging

Mei 2019


In Beweging


Het is een tijd terug dat ik de inspiratie had om te schrijven. Die is er nu wel, dus ik maak maar van de gelegenheid gebruik. Er is namelijk toch best veel gebeurd in de afgelopen tijd. Ik zit inmiddels midden in het verdiepingsjaar van de Academie voor Klank en ben (nog steeds) volop in ontwikkeling, wordt iedere keer weer opnieuw in beweging gezet. De lesstof zuig ik op als een spons en ik geniet volop van wat we krijgen aangeboden. Maar ook het delen van elkaars ervaring is fijn. Zo weet ik namelijk dat ik niet de enige ben die dingen ziet of voelt. Elke les is het weer als een soort van thuis komen.

Thuis komen? Ja…thuis komen. Want in het gewone leven zijn er maar weinig gelijkgestemden in mijn omgeving.  En dat maakt het toch lastig om dicht bij mezelf te blijven en me niets aan te trekken van wat anderen denken of vinden. Daarbij komt ook dat ik nog altijd niet goed weet uit te leggen wat ik nu precies doe binnen het verdiepingsjaar. Daar waar de Klank en Pedagogiek opleiding tastbaar en logisch uitgelegd kon worden, is het met dit jaar toch wat moeilijker. Tot nu toe hebben we in een les de kracht van edelstenen ervaren en in weer een andere les hebben we gewerkt met de energie centra in het lichaam, de chakra’s. En ja, leg dat maar eens goed uit. Want wat zeg je als iets niet is uit te leggen. Dat je het moet voelen en ervaren om te weten wat het is. Das toch knap lastig. Om dan nog maar te zwijgen over wat er gebeurd als je het toch probeert. Dan krijg je al snel uitspraken als ‘luchtfietserij’ of ‘zweverig gedoe’.  En dan val ik toch even stil, het raakt me want dat is het voor mij niet en ik wil toch graag begrepen worden.

 

Maar vandaag dacht ik; waarom zou ik het eigenlijk uit willen leggen? Wil ik dat voor die ander of wil ik dat voor mezelf? En dat laatste is dan misschien toch wel het geval. Op de een of andere manier wil ik toch dat daar waar ik mee bezig ben gesnapt wordt. Dat er begrip is en dat luchtfietserij niet aan de orde is want dat is het gewoon niet. En als ik daar dan verder over nadenk doet het me weer beseffen dat acceptatie eerst bij jezelf begint.


Het is zoals het is en ik sta waar ik voor sta, wat die ander er ook van mag denken. Als ik niet accepteer wie ik ben en waar ik in geloof, hoe kan die ander dat dan wel?

 

Pfoe…..een mooi inzicht. En dat bedoel ik dus: constant in beweging.