Kind van 9

Kind van 9

 

We zitten aan tafel aan de warme hap. De kerstvakantie is bijna ten einde en dat is goed te merken. De ‘hou nou eens op’ , ‘ga nu zitten’ en ‘je krijgt geen toetje als je zo door gaat’ zijn al over tafel gevlogen maar hebben weinig effect. De meiden zijn ongedurig en er aan toe om terug naar school te gaan. En laat ik eerlijk zijn: ik ook.

 

Ik verleid ze om nog een hap te nemen en vraag ondertussen of ze een leuke vakantie hebben gehad. Dit alles in de hoop op enige rust. Ik krijg een bevestigend antwoord. Al was het begin niet zo leuk zegt mij jongste. Verschrikt kijk ik op; ‘hoezo?’ vraag ik. ‘Nou ik moest huilen want je dacht dat ik kerstlunch had op school maar dat was niet zo want dat was Julia en toen was je er niet om me op te halen en toen moest ik dus huilen want je was me vergeten’. Ze krijgt opnieuw waterig ogen. Schuldgevoel kruipt omhoog. Ze heeft gelijk. Ik wás het vergeten. Ik hoop maar dat ze er geen trauma aan overhoudt en denk terug aan Jeanette, gastdocent in de opleiding en o.a. kindercoach van beroep.

 

Vanaf het moment dat Jeanette die dag begint te vertellen hang ik aan haar lippen. Ze heeft humor, vertelt gepassioneerd en voelt de groep haarfijn aan. En wat het is, is het maar de uitleg die ze geeft over de ontwikkeling van jonge kinderen raakt me enorm. Het gedrag dat ze kopiëren. Emoties van anderen die ze feilloos aanvoelen. Trauma’s die ontwikkeld worden als er heftige dingen gebeuren. En dat vooral op de leeftijd van 9 jaar. Het is confronterend. Mijn moedergevoel wordt aangesproken maar ook het kleine kind in mij komt tevoorschijn. Ik heb herkenning. Voel een brok in mijn keel komen en ook tranen beginnen te branden. Langzaam komt er een verdriet naar boven wat ik niet kan plaatsen maar wat er kennelijk nu uit moet. Het voelt rauw en het doet pijn. Ik kan niet anders dan onbedaarlijk huilen. Ik lijk er niet omheen te kunnen. Jeanette reageert direct. Zegt dat ik vooral adem moet blijven halen. Vraagt door. Wat raakt me zo. Is er iets gebeurd rondom mijn 9e levensjaar? Ze geeft ruimte om te delen. En dat doe ik. Zonder schroom en zelfs zonder schaamte. Ik ‘kots’ het er letterlijk uit. Het is een opluchting en openbaring tegelijkertijd.

 

En dan zit ik weer aan tafel. Knuffel ik de jongste, zeg ik (nog een keer) dat het me spijt en ben ik stiekem blij dat het nog even duurt voor ze negen wordt.

 

 

 

 

 

 

Januari 2019